To mój kraj.

Z "Przewodnika Katolickiego" z 7 września 1930 roku

Jak zabezpieczyć się przed otruciem grzybami ?

   Nawet "najprawdziwszy" grzyb może stać się śmiertelnie trujący, o ile jest już w stanie rozkładu. Ale rozkładający się grzyb - nie śmierdzi.  Na oko tez niemal niczem nie różni się od świeżego. Jakże go odróżnić ? Otóż w chwili rozpoczynającego sie rozkładu białka u grzybó występują dwie oznaki znamienne. Pierwsz - to zmiękczanie sie ich mięsa. Naciśnijmy wierzch kapelusza u grzyb apalcem. Jeśli po odjęciu palca na powierzchni grzyba pozostanie wyraźny dołek, to dowód, że mięso grzyba znajduje się w początkowym rozkładzie białka. U grzyba świeżego dołek pod palcem zrobi sie wprawdzie również, ale po odjęciu palca zaraz się wyróna.
   Tu pamiętac należy też o starej zasadzie grzybiarskiej, że grzyba tego samego dnia po deszczu absolutnie zbierać nie wolno ! Grzyb bowiem (ruskie "hub, huba", jugosłowiańskie "gub, guba", znaczące tyle co "gąbka") rzeczywiście jak gąbka łatwo i szybko nasiąka wodą i o wiele łatwiej ulega zakażeniu bakteriami gnilnemi, których dziełem właśnie są powstające w białku grzyba ptomainy czyli jad trupi jak w zepsutym mięsie. Kupujmy tedy grzyby przynajmniej po dwóch dnaich pogodnych.
   Drugą oznaka początkowego rozkładu białka u grzybów jest oślizgłość skórki ich kapeluszy. Lecz oznaka ta pojawia się tylko u grzybów przechowywanych w zbitej gromadzie przez czas kilkunastu godzin. Spójrzmy, co dzieje się na targowiskach w chwili ich zamykania. Oto niesprzedany towar przekupnie pakuja w kosze, toboły, na wózki itp., zawożąc go albo do domów, albo też do przechowalni, któe wydzierżawiaja w pobliskich piwnicach, szopach i magazynach itp. W tym stanie przebywaja grzyby w zbitej gromadzie, w nieprzewiewnem miejscu od godz.1 popołudniu do godz.6 rano, czyli godzin 18. To wystarcza najzupełniej do rozpoczecia się rozkładu białka grzybowego; a zewnętrzn aoznaka tegoż to oślizgłą i lepkawa neico skórka kapelusza u tak przechowywanego grzyba.
   Ale oprócz tych, że tak powiem, pozadomowych przyczyn są i przyczyny domowe! Do tych w pierwszym rzędzie należy przechowywanie grzybów przez noc w ciepłem miejscu. W pewnym kalsztorze pod Warszawą zatruło sie w r.1924 bardzo groźnie 78 osób "prawdziwkami", których zakonnice nie maiłay czasu przyrządzić tego samego dnia po ich otrzymaniu.   - Z grzybami więc, jak z mięsem; jeśli maja pójśc na stół na drugi dzień dopiero, to do zimnego sklepu z niemi, lub w lód i to po rozłożeniu ich z osobna na czystej desce lub bibulastych czystych papierach.
   Dalsza przyczyna domową jest wadliwe gotowanie grzybó. Jakżeż zatem należy je gotować ?
   Oto, przedewszystkiem po dokładnem ich oczyszczeniu i obmyciu, pokrajać w plasterki grubości ... papieru ! Dosłwonie: papieru ! Wrzuciwszy je następnie do garnka koniecznie tylko kamiennego albo  glinianego, (bo gotowane w metalowych mimo najlepszej emalji, wytworzą skutkiem znacznych ilości soli potasowych i fosforowych u grzybów niebezpieczne dla zdrowia związki chemiczne), gotowac je na wolnym ogniu, zrazu bez żadnego dodatku tak długo, żeby wrzały we włąsnym soku najwyżej 15-20 minut; następnie dodac masła (nie smalcu lub margaryny broń Boże) i gotowac znó 5 minut, wreszcie posolić do smaku, wymieszać dobrze i podac na stół. Będą smaczne i zdrowe.
                                                                            Prof. F.Teodorowicz

Trochę nietypowe porady w stosunku do tych obecnie spotykanych, prawda ? Dlatego przepisałam. Tym bardziej, ze autor tych porad to znany mykolog czyli znawca grzybów. Z tego typu porad znałam tylko jedną - grzybów nie powinno sie zbierać i przechowywac w platikowych workach. 70 lat temu nie było jednak reklamówek. A swoją drogą - to wszystko jest mało apetyczne i po przeczytaniu jednak trochę traci się apetyt. Deszczowe lato pewnie jednak sprzyja grzybom, więc moż ewarto to przemyśleć ? Mnie to mniej dotyczy, gdyż wprawdzie grzyby lubię, ale moja pozbawiona woreczka żołciowego wątroba już nie. Ograniczam się więc do grzybowej zupy- krem. A ponieważ sama nie umiem jej robić - funduję sobie od czasu do czasu w dobrych restauracjach.