To mój kraj.

1 sierpnia to tradycyjnie już obchody rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Jak zwykle hucznie obchodzone. I jak zwykle - pełne patosu dyskusje o cel, sens i znaczenie. Po latach PRL-u, kiedy temat Powstania Warszawskiego był traktowany raczej po macoszemu - następuje odreagowanie w drugą stronę. Czy już przeginamy, na granicy fałszowania historii, jak to pisze jeden z zaprzyjaźnionych blogowiczów: Niech Niemcy przeproszą za Wołyń. ? 
Czy powinniśmy tak celebrować nasze narodowe klęski? Pytanie, na które trudno jednoznacznie odpowiedzieć. Z pewnością bohaterom tamtych dni należy się nasza wdzięczność i szacunek, i to niezależnie od tego, czy byli w AK czy AL. Oni walczyli o Polskę, niezależnie od tego - kto był ich dowódcą i w jakie układy polityczne był uwikłany. Czy dzisiejsze pokolenie dwudziestolatków byłoby też do tego zdolne? Z pewnością, ale obyśmy nie musieli tego sprawdzać. Mam jednak wątpliwości, czy na pewno właśnie to powinniśmy przekazywać następnym pokoleniom. Czy na pewno patriotyzmu można nauczyć na akademiach ku czci, apelach poległych itp.? Na ciągłym rozpamiętywaniu naszej bolesnej historii A może warto byłoby zaszczepić przekazy pozytywne? Skupić młodzież wokół patriotycznego patrzenia w przyszłość? I na przykład postawić przed Muzeum Powstania autobus Honorowego Krwiodawstwa? Z transparentem - "Oni nie żałowali swojej krwi - ty też możesz ją oddać potrzebującym".
Jak to pięknie powiedział Profesor Bartoszewski : myśmy nie walczyli z kimś, myśmy walczyli o coś - o Polskę". A Polska dziś potrzebuje naszej codziennej pracy. Również naszego dbania o środowisko, sprzątania śmieci wokół, zwykłej ludzkiej solidarności ze słabszymi i potrzebującymi. Dokładnie tak - jak opisała to na swoim blogu Halina Bortnowska: 1 sierpnia godz.17.