To mój kraj.

Dziś Wielka Sobota. Przygotowania do świąt już prawie zakończone. I jak zawsze od kilkunastu lat w ten dzień rano byłam w sklepie i kupiłam szynkę. Po kilka plasterków, różnych rodzajów. Więcej nie warto - po świętach kupię świeżą. Żeby docenić takie coś - trzeba pamiętać czasy PRL-u i całonocne wystawanie w kolejkach, aby dostać (na kartki!) kawałek lepszej wędliny. Wyboru nie było - kupowało się po prostu to, co akurat było. Ja nie stałam, szynki najczęściej więc nie miałam.
A potem nagle przyszła epoka Leszka Balcerowicza. Nieomal z dnia na dzień nagle wszystkie półki się zapełniły, To co wcześniej było nieopłacalne i niemożliwe do zdobycia - stało się normalne i oczywiste na co dzień. Bez stania w kolejkach - nagle jest. Do wyboru, do koloru. Bez problemu. W dowolnych ilościach, często w promocji.
Kupując w ostatni przedświąteczny dzień szynkę - pamiętam o tym. I zawsze myślę wtedy o Leszku Balcerowiczu. Mam poczucie, ze moja szynka jest szynką od Balcerowicza.