To mój kraj.

Zawsze byłam wielką zwolenniczką społeczeństwa obywatelskiego. To ode mnie i od ludzi mi podobnych bardzo dużo zależy, szczególnie w sytuacji, gdy politycy przypominają sobie o nas tylko krótko przed wyborami. A ja nie lubię być traktowana tylko jako maszynka do wrzucania głosów do urny, aby udzielić poparcia politykowi, który i tak będzie robił to, co każe mu partyjny lider.  Marzą mi się jednomandatowe okręgi wyborcze :)
Jednym z ciekawszych przejawów demokracji są dla mnie obywatelskie inicjatywy ustawodawcze. Najgłośniejsza tego typu akcja to projekt Jerzego Kropiwnickiego ustanawiający Święto Trzech Króli dniem wolnym od pracy. Wprawdzie nie popieram tego pomysłu, ale cały czas uważałam i nadal uważam, że nie można go tak po prostu odrzucić. Organizatorom akcji należy się szacunek i poważne potraktowanie sprawy - chociażby ze względu na zebrane kilkaset tysięcy podpisów.  
Ostatnio w sieci pojawiła się nowa akcja: propozycja renegocjacji konkordatu, wyprowadzająca religię ze szkół. Rozpoczął ja na swoim blogu Intel-e-gent - planuje zebranie 500 000 podpisów. Wprawdzie ideowo jest przeciwieństwem pomysłu Kropwinickiego, ale czy oznacza to większe szanse na sukces w parlamencie? Mam obawy, że wcale nie. Jakoś nie dostrzegam na naszej scenie politycznej ugrupowania, które byłoby gotowe do wypowiedzenia otwartej wojny Kościołowi. W przysżłym roku znowu wybory ....

Czy religia powinna byc przedmiotem nauczanym w szkole? Cóż, z pewnością jest to wygodniej dla rodziców dzieci, szczególnie tych młodszych. Zdecydowanie jednak odbija się to na jakości. Potraktowanie katechezy jako jednego z wielu szkolnych przedmiotów odziera religię z pewnej aury obecnej np. w przykościelnych salkach. Wprawdzie religia poza szkołą mogłaby skutkować niższą frekwencją, ale za to trafiłaby do tych, którzy naprawdę chcą. Wyższa jakość kosztem ilości. Może szkoda, że Kościół nie idzie w tym kierunku? Patrząc dalekowzrocznie - z pewnością byłoby to lepsze. Przede wszystkim właśnie dla Kościoła.
A hierarchowie Kościoła chyba powinni nieco krytyczniej spojrzeć na siebie samych. Ewangelia uczy pokory, nie pychy.

Jestem katoliczką. Nie poprę akcji Intel-e-genta i to z kilku powodów. Nie wierzę, że nawet w referendum udałoby się zdobyć większość popierającą renegocjację konkordatu, w parlamencie na pewno nie. Sądzę, że gdyby sami zainteresowani - rodzice dzieci w wieku szkolnym - mieli podjąć decyzję: religia w szkile czy w salkach - przeważajaca większośc opowiedziałaby się za szkołą. Tak jest po prostu wygodniej. Przede wszystkim jednak wydaje mi się, że w ramach obowiązujacych uregulowań prawnych - nie wszystkie możliwości zostały wyczerpane. Może nie-katolicy zbyt łatwo się poddają w egzekwowaniu przysługujących im praw? Czasem wystarczy się rozejrzeć wokół i policzyć, a może się okazać, że nieliczne wyjątki stanowią całkiem liczną grupę? Prawo zmienia się łatwo, ale nic to nie da, jeżeli i tak się go nie przestrzega. Pozory nie rozwiążą problemu.
A na koniec aspekt sprawy, którego z pewnością nie można pominąć: finanse. Religia w szkołach opłacana jest z tych samych funduszy, co np. matematyka. Gdyby równie dostępna była etyka - pewnie nie byłoby problemu. Demokracja jest ustrojem, w którym decyduje wola większości. Nie oznacza to jednak, że mniejszość musi być tłamszona i wykorzystywana. Szacunek dla słabszych świadczy o sile rządzących.  Może warto pomyśleć o co najmniej współfinansowaniu przez Kościół katechizacji? 

Notka powstała w ramach dyskusji Kościół to wiara, a nie ustawodawca.