To mój kraj.

Partia rządząca ma zawsze gorzej - musi podejmować trudne decyzje, jest na celowniku i opozycji i opinii społecznej. Nie można się więc dziwić, że w ostatnich sondażach Platforma pikuje w dół. Teoretycznie nie mając w najbliższej perspektywie żadnych wyborów - nie ma się też zbytnio czym przejmować, ale...
Gdyby spadek poparcia był spowodowany tym, że wprowadzono trudne reformy, które długofalowo poprawią jakąś konkretną dziedzinę naszego życia, ale tu i teraz są bolesne - miałoby to sens. Niestety, długo oczekiwane reformy nawet nie mają jeszcze konkretnego kształtu projektu ustawy,a  już jest kiepsko. Potem będzie jeszcze gorzej, nie miejmy złudzeń.
Dlaczego tak się dzieje?

W ostatnich wyborach poparliśmy Platformę, przyjmując tłumaczenia, że trudne czasy, wszystkowetujący prezydent, kryzys. Daliśmy jeszcze jedną szansę, ale zdaje się, że spowodowało to tylko zawrót głowy od sukcesu i kompletne rozprężenie. Wybory wygrane, do nastęnych sporo czasu i możemy spokojnie zająć się swoimi sprawami.
Niestety, polityka informacyjna tego rządu od zawsze była fatalna. Minister Graś jest miły i sympatyczny, ale swoich obowiązków. Tweety i zdawkowe wpisy na Facebooku czy przydzielanie głosu poszczególnym dziennikarzom na konferencjach prasowych premiera to zajęcie dla osobistego asystenta szefa rządu, a nie rzecznika prasowego rządu.
Niezaleznie od faktu, że pewne sprawy wymagają z pewnością o wiele szerszej informacji i edukowania wszystkich. Niestety, wszystkie niejasności trzeba dokładnie wyjaśniać. Wariant "rząd wie lepiej" nie ma szas na przejście, coraz częściej będzie słychać "sprawdzamy!".
Oczywiście sam premier wszystkeigo tu nie załatwi i nie dopilnuje, muszą się tu włączyć wszyscy zarówno z rządu jai i PO oraz PSL. Ile razy w końcu można ćwiczyć wariant, że ktoś coś zaniedbał, przeoczył i teraz premier bierze wszystko na siebie, tłumaczy, wyjaśnia, obiecuje zajać się sprawą? Nie myli się ten, kto nic nie robi, ale nie oznacza to wcale przyzwolenia na ciągłe powtarzanie tych samych błędów.

Przed ostatnimi wyborami parlamentarnymi brałam udział w Facebookowym konkursie Platformy Obywatelskiej. Codziennie było nowe pytanie, odpowiadało się na nie, zdobywając punkty. Zaszłam wysoko, załąpałma sie nawet na jakieś nagrody. Dostałam jakieś drobne gadżety z logo PO. A mniej więcej miesiąc po wyborach - dostałam kubek. Ładny, naprawdę mógłby mi się spodobać, gdyby nie fakt, że komuś w warszawskiej centarli PO zabrakło elementarnej wyobraźni i kubek został zawinięty w kawałek folii bąbelkowej, włożony do koperty i wysłany zwykłym(!) listem. Do mnie dotarł w takim stanie:

Nie sklejałam go, wyrzuciłam do śmieci. Poczułam się jednak kompletnie zlekceważona.
I gdy przez ostatnie 2 miesiące patrzę na działania: awantury z ustawą refundacyjną, ratyfikowanie ustawy ACTA - mam to samo uczucie. A uciekająca marszałek Kopacz (którą kiedyś naprawdę bardzo lubiłam i ceniłam) kojarzy mi się z tym kimś, kto wysyłal do mnie kubek. Co z tego, że kubek ładny (a ustawa mądra i konieczna), skoro przy wysyłaniu (wdrażaniu) zabrakło minimalnej dbałości i analizy skutków? Ja mam potłuczony kubek i aż boję się pójść do lekarza i apteki i z tego właśnie będę rozliczać partię, którą poparłam w ostatnich wyborach.