To mój kraj.

Od sobotniego wieczora, gdy dowiedzieliśmy się o katastrofie kolejowej, we wszystkich mediach dominuje ten temat. W pewien sposób jest to normalne - trudno pominąć taką informację, choć chwilami mam wrażenie, że np. taki TVN24 zdecydowanie lubuje się w Wydaniach Specjalnych, a program bez żółtego paska jest rzadkością.
Z pewnością zdarzyła się tragedia, kilkanaście osób zginęło, kilkadziesiąt jest rannych, jeszcze więcej z pewnością przeżywa traumę wywołaną otarciem się o śmierć - nagłą i niespodziewaną. Współczuję im, ale nie potrafię udawać, że siedzę i płaczę. Mój świat się zatrzymywał wtedy, gdy śmierć dotykała moich bliskich, rozumiem więc, co czują rodziny ofiar, ale każdy ma swoje łzy do wypłakania. Mam silne poczucie empatii i gdy wokół mnie jest ktoś potrzebujący pomocy w żałobie, nawet gdy nie jest tak spektakularna i w takiej skali, staram się pomagać. Nie czuję się samoistna wyspą, ale ciągłe nasłuchiwanie bijącego dzwonu, także z oddali, powoduje, że przestajemy reagować na ten dźwięk. Zamiast bić na trwogę, staje się normalnym odgłosem codzienności. 

Zgodnie z przewidywaniami - prezydent ogłosił żałobę narodową. Dotknęło mnie to nieznacznie - TVN7 nie emituje dziś i jutro mojego ulubionego serialu "Przyjaciele". Poza tym jakoś nie zauważyłam innych oznak żałoby w swoim otoczeniu. Niestety, pojęcie oficjalnie wprowadzanej żałoby narodowej już dawno się u nas zdewaluowało i przestało cokolwiek wyrażać. Stało się tak na długo przed katastrofą smoleńską, która jeszcze pogłębiła ten problem.
Wydawało mi się, że tak się już przyzwyczailiśmy, że tym razem nie będzie nawet dyskusji że znowu... Pomyliłam się jednak - dyskusja jest, choć nabrała nowego wymiaru, bardzo wymiernego i przeliczanego na złotówki:

Dlaczego mam płacić za żałobę narodową?

Mam obawy, że od teraz stanie się to już codziennością. Gdy kilka lat pod znakiem zapytania stanęły organizowane w trakcie żałoby narodowej studniówki aspekt finansowy nie był specjalnie eksponowany. Teraz okazuje się, że konkretne straty można wyliczyć w wielu różnych miejscach i nie każdy się na to decyduje. U mnie w Gdańsku kina czynne są normalnie...

Czy oznacza to, że stajemy się coraz bardziej obojętni i nieczuli na cierpienie? Nie wydaje mi się. Moim zdaniem po prostu nie chcemy udawać czegoś, czego nie czujemy. Były takie momenty w naszej najnowszej historii, gdy żałoba była powszechna i widoczna na każdym kroku. Nie było do tego potrzebne żadne jej oficjalne ogłaszanie, gdyż jak widać - efekt jest zupełnie inny  od zamierzonego.